Herken je dit?

Je ligt uren wakker terwijl je doodmoe bent

Vroeger ging slapen vanzelf. Je ging liggen en viel in slaap. Nu lig je uren wakker terwijl je doodmoe bent. Je kijkt voor de zoveelste keer op de klok en rekent uit hoeveel uur slaap je nog over hebt.

Hoe later het wordt, hoe groter de frustratie dat het weer niet lukt.

Je merkt dat je werk eronder begint te lijden

Je bent niet iemand die snel opgeeft. Dus je gaat gewoon door. Maar je merkt dat het steeds meer moeite kost. Je leest dezelfde mail drie keer, vergeet afspraken en twijfelt vaker aan jezelf dan vroeger. Je wilt absoluut niet nóg een keer uitvallen.

Alleen weet je niet hoe lang je dit nog volhoudt.

Je doet steeds minder van de dingen waar je vroeger blij van werd

Een avond met vrienden. Een wandeling. Een weekendje weg. Sporten. Je zegt steeds vaker af omdat je simpelweg te moe bent.

Je bent nog maar net 40! Je leven zou toch meer moeten zijn dan overleven van werkdag naar werkdag?

Je voelt je leeg, vlak en uitgeput

Je bent zelfs te moe om simpele keuzes te maken. Wat eten we vanavond? Welke boodschappen moet ik halen? Aan het einde van de werkdag plof je op de bank en blijf je zitten.

Niet omdat je lui bent. Maar omdat alle energie simpelweg op is. En dat maakt je best wanhopig!

Je snapt niet waarom niets lijkt te helpen

Je probeert echt van alles. Minder koffie. Minder schermen. Op tijd naar bed. Soms lees je nog een boek of drink je een rustgevende thee voordat je gaat slapen.

Maar iedere nacht lijkt het weer hetzelfde verhaal.

Je ligt wakker.

Je weet dat er ergens een oplossing moet zijn. Dat voel je. Maar hoe hard je ook zoekt, je kunt hem niet vinden.

Je vraagt je of je ooit nog normaal zult slapen…